Abstract
U ovom radu biće ukazano na modalitete arhitektonske produkcije koji slamaju tradiciju procesa arhitektonskog projektovanja, usled njene nemogućnosti da podrži vremenski režim recepcije arhitektonskih i urbanih ideja. Diskurzivna analiza relacija arhitektonskog i sinematičnog prostora, kontekstualizovana ulogom umetničkih istraživanja u postupku arhitektonske produkcije, će biti pokazana kao uzorak koji problematizuje pitanje vremena u distorziji realnosti iz snimlјenog materijala. Rad se bavi metodološkom i teorijskom analizom relacija između fenomena prostora, vremena i kretanja, sa namerom da pokažem kako sinematički uređaj koristi svoje jedinstvene karakteristike da pokaže kretanje, artikuliše vreme i interpretira linearnu i nelinearnu projekciju sekvence između sinematičkog prostora i arhitektonskog konstrukta. Kao polјe istraživanja biće uzeta analogija iz praksi filmskog, arhitektonskog eksperimenta i više-ekranske instalacije.