Sažetak
Disfunkcija koronarne mikrocirkulacije dokumentovana je kod oko 50% bolesnika sa akutnim infarktom miokarda sa elevacijom ST-segmenta, koji su lečeni primarnom perkutanom koronarnom intervencijom (PCI). Prihvaćeni standard za dijagnozu povrede koronarne mikrocirkulacije predstavlja kardijalna magnentna rezonanca. Stepen povrede mikrocirkulacije na magnetnoj rezonanci, koji se naziva mikrovaskularna opstrukcija (MVO), povećava se tokom prvih nekoliko dana, dok ne dostigne vrhunac oko trećeg dana nakon infarkta, i zatim se smanjuje do desetog dana. U najvećem broju studija magnetna rezonanca rađena je od drugog do sedmog dana nakon primarne PCI, i prisustvo MVO bilo je povezano sa povećanim rizikom od smrti i srčane slabosti, nezavisno od veličine infarkta. Kako mikrovaskularna povreda postaje terapijski cilj kod bolesnika sa infarktom miokarda, pitanje pravovremene dijagnoze postaje relevantno sa stanovištva rane stratifikacije bolesnika i iniciranja terapije. U ovu svrhu, invazivne metode za procenu funkcije koronarne mikrocirkualcije, uključujući termodilucionu i Dopler metodu, testirani su u pogledu njihove povezanosti sa MVO i veličinom infarkta na magnetnoj rezonanci, te mogućnosti da predvide kliničke ishode. Obe ove dijagnostičke metode, koje podrazumevaju plasiranje intrakoronarne žice u infarktnu arteriju nakon rekanalizacije, stratifikovale su uspešno bolesnike na kraju primarne PCI procedure prema riziku od smrti i nastanka srčane slabosti tokom praćenja. Nova istraživanja pokazala su da je procena funkcije koronarne mikrocirkulacije u sali za kateterizaciju pouzdana i putem softvera za analizu dinamike fluida, koji na osnovu samo angiografske slike, i bez plasiranja intrakoronarne žice, računa indekse mikrovaskularne rezistencije. Opisane dijagnostičke metode i dalje su predmet istraživanja, gde je potrebno precizirati granične vrednosti i optimalno vreme merenja.