Promene u gustini GFAP imunopozitivnih ćelija u mozgu pacova uslovljene pojedinačnim produženim stresom

Sažetak

Uvod: Posttraumatski stresni poremećaj (PTSP) je hronični sindrom izazvan traumatskim događajem i nesposobnošću osobe da se oporavi od normalne negativne emocionalne reakcije na traumatski stres. Značajan broja pacijenata ne reaguje na standardnu terapiju, što ukazuje da je patofiziološki mehanizam ovog poremećaja nedovoljno istražen. PTSP je povezan sa anksioznošću, oštećenjem pamćenja, pojačanim strahom i gubitkom volumena hipokampusa, ali odnos između ovih promena je ostao nepoznat. Malo studija je proučavalo ulogu glijalnih ćelija u PTSP-u, dok nedavni nalazi ukazuju da bi patologija astrocita mogla biti karakteristika ovog poremećaja. Jedan od animalnih modela PTSP-a je pojedinačni produženi stres (PPS) koji se sastoji od mehaničkog sputavanja, forsiranog plivanja i izlaganja životinje etarskoj anesteziji do gubitka refleksa repa.

Cilj rada: Cilj je uporediti gustinu astrocita u gyrus dentatus-u (GD), CA1/2 i CA3 regionima hipokampusa i medijalnom prefrontalnom korteksu (mPFC) mozga pacova izloženih PPS-u u odnosu na kontrolnu grupu.

Materijal i metode: U istraživanju su Wistar pacovi (n=5) bili izloženi PPS-u i žrtvovani nakon 7 dana uporedo sa kontrolnim životinjama (n=5). Određivanje broja astrocita u datim regionima vršeno je imunohistohemijskim bojenjem glijalnog fibrilarnog kiselog proteina (engl. glial fibrillary acidic protein-GFAP). Statistička analiza je urađena korišćenjem statističkog programa SPSS (IBM SPSS Statistics for Windows,v23.0).

Rezultati: Gustina GFAP imunopozitivnih astrocita u hipokampusu pacova izloženih PPS-u je

statistički značajno niža u odnosu na kontrolne životinje u CA1/2 (p<0,01) i GD (p<0,05)

regionima; CA3 region nema zapaženih promena. Gustina GFAP imunopozitivnih astrocita je bila statistički značajno niža u mPFC-u mozga pacova izloženih PPS-u u odnosu na kontrolnu grupu (p<0,01).

Zaključak: Rezultati ovog istraživanja jasno ukazuju da PPS uzrokuje značajno smanjenje gustine astrocita u hipokampusu i mPFC-u što govori u prilog tome da promene u astrocitima mogu imati ulogu u razvoju morfoloških i funkcionalnih poremećaja koje pokreće PTSP. Sagledavanje uloge astrocita u PTSP-u može doprineti razvoju savremenih terapijskih meta za lečenje ove bolesti.