Abstract
UVOD: Bol u leđima uzrokovan lumbalnom diskus hernijom ima veliki medicinski i socioekonomski značaj. Kontroverzno je pitanje optimalnog tretmana ovih pacijenata. Cilj rada je ispitati efekat intermitentne trakcije lumbalne kičme na funkcionalni status pacijenata sa diskus hernijom.
PACIJENTI I METODE: Prospektivnim istraživanjem je praćeno 90 pacijenata sa hroničnim bolom u leđima uzrokovanim lumbalnom diskus hernijom. Pacijenti su podijeljeni u tri grupe od po 30 pacijenata prema vrsti primijenjenih rehabilitacionih intervencija. Grupu A činili su pacijenti koji su provodili ambulantni fizikalni tretman (kineziterapija, elektroterapija i radna terapija) bez hidro, peloidoterapije i intermitentne lumbalne trakcije. U grupi B pacijenti su imali sve terapijske procedure kao i pacijenti iz grupe A uz balneoterapiju (hidroterapiju i peloid), ali bez intermitentne trakcije, dok su u grupi C svi pacijenti imali sve naprijed navedene terapijske modalitete. Svi pacijenti su provodili rehabilitacioni tretman jednom dnevno u trajanju od deset dana. Parametri praćenja ishoda rehabilitacije bili su : VAS bola, Schober index pokretljivosti lumbalne kičme i Oswestry index. U statističkoj analizi primijenjeni su Wilcoxon i Kruskal-Wallis test.
REZULTATI: Ispitivani uzorak od 90 pacijenata činilo je 53,3% muškaraca i 46,7% žena prosječne starosti 48,26±11,60 godina. Kod sve tri grupe pacijenata na kraju rehabilitacijskog tretmana nađeno je visoko statistički značajno poboljšanje (p<0.5), ali ova razlika između grupa nije statistički značajna (p>0.5).
ZAKLJUČAK: Primjena desetodnevnog rehabilitacionog tretmana je efikasna kod pacijenata sa lumbalnom diskus hernijom. Potrebna su istraživanja na većem uzorku da bi se utvrdila dodatna korist za pacijente uključivanjem balneoterapije i trakcije.
KLJUČNE RIJEČI: nehirurška dekompresija, rehabilitacija, lumbalna diskus hernija.